Rekonstrukcja więzadła i powrót do sportu

Od dłuższego czasu chodziło mi po głowie opisanie mojej dość długiej historii związanej z poważną kontuzją kolana. Jestem jedną z tych osób, które kochają sport i nie wyobrażają sobie życia bez takich przyjemności jak bieganie, rower, turystyka górska, koszykówka itp…

Jednak czasem życie stawia nas w sytuacjach dość okrutnych, kiedy to wydaje się, że nagle cały świat legł w gruzach i życie straciło sens. Jedną z takich sytuacji jest dla sportowca kontuzja, która w ustach lekarza brzmi jak wyrok: “Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego w lewym kolanie“. Bez rekonstrukcji dalsze uprawianie sportów tak dynamicznych jak koszykówka jest właściwie niemożliwe. Teoretycznie można wzmacniać mięsień czworogłowy, który każdy ruch skrętny będzie brał ‘na siebie’, żeby nie dopuścić do wypadania kolana… Ale prawda jest taka, że w którymś momencie, to kolano w końcu wyskoczy… Dlatego lepiej poddać się rekonstrukcji i poświęcić rok życia na powrót do pełnej sprawności i dalszego uprawiania sportu.

Mój przykład jest dowodem na to, że nawet w pojedynkę, bez pomocy klubu, przy dość niskich nakładach finansowych i przy ogromnej motywacji można powrócić do czynnego uprawiania sportu i zapomnieć o kontuzji.

Dowód: Od mojej operacji minęło już pięć lat, w ciągu ostatnich 4 lat grałam w koszykówkę, futsal, korfball, zdobywałam szczyty w Tatrach, na rowerze przejechałam ze 20 tys kilometrów, w tym odwiedziłam Alpy i inne niższe góry…

Wszystko zaczęło się od “niewinnego” skręcenia kolana

Mecz koszykówki – październik 2003 – grałam wtedy w I lidze, podczas kontry lekko uciekła piłka do tyłu, szybki zwrot i nagle coś strzeliło w kolanie, ból nie do zniesienia, szok i rozpacz… Po chwili przerwy zachciało mi się jeszcze wrócić na parkiet, ale noga jakoś nie chciała się prostować… Zrobił się obrzęk i zaczęło się szukanie pomocy, szukanie lekarza… Najpierw pierwszy lepszy chirurg: zrobił punkcję, ściągnął sporo krwi z kolana i właściwie na tym się skończyło. Ale co robić dalej…?

W poszukiwaniu ortopedy i diagnozy

W tym miejscu powinno się poszukać choć trochę informacji o tym, co mogło się stać. Wprawdzie wiedzę tą powinien mieć lekarz, ale jak doświadczenie pokazuje, lekarze czasem mają w nosie pacjenta i zamiast wysłać na specjalistyczne badania wolą np. wsadzić nogę w gips… ( swego czasu udało mi się znaleźć artykuł o tym, że często zerwaniom więzadeł towarzyszy pojawienie się krwi w kolanie, tylko czemu nie poinformował mnie o tym lekarz?). Udałam się do innego ortopedy (lekarz koszykarzy Śląska Wrocław) ale on zalecił jedynie 6 tyg przerwy i zdaje się rehabilitację… Czas mijał, obrzęk zanikał, wydawało się, że wszystko jest dobrze. Ale w styczniu podczas biegu albo raczej hamowania, kolano wyskoczyło, obrzęk zrobił się tak duży, że ruszenie nogą następnego dnia stało się niemal niemożliwe. Żeby było zabawniej lekarz (wspomniany koszykarzy Śląska) kazał mi “Dać sobie spokój ze sportem“. Paranoja, przecież tylu sportowców wraca po rekonstrukcji!

Kolano po drugim skręceniu

To był znak, żeby znaleźć lepszego ortopedę i wtedy szczęśliwie okazało się, ze na Stadionie Olimpijskim przyjmuje doktor Zimmer. Właściwie dopiero on zalecił mi wykonanie badania rezonansu magnetycznego, aby potwierdzić swoje przypuszczenia o zerwanym więzadle. Czas mijał, badanie wykonane zostało dopiero 12 lutego 2004, ale przynajmniej w końcu było blisko ustaleniu właściwej diagnozy.

MRI potwierdziło zerwanie więzadła

To była trudna chwila, potwierdzenie fatalnej diagnozy, zerwanie więzadła krzyżowego w kolanie. Pamiętam jeszcze słowa lekarza, że zabieg to tylko niewielki procent całego procesu, że jeśli nie będzie właściwej rehabilitacji, która trwa minimum pół roku, to kolano może być nawet jeszcze mniej sprawne. Zatem to była trudna decyzja i wielkie wyzwanie, poddać się operacji a potem wrócić do sportu.

Poszukiwanie szpitala

Sama diagnoza okazała się dopiero początkiem, znalezienie szpitala to były kolejne miesiące, po drodze znalazł się jeszcze jeden niekompetentny ortopeda (chyba nawet ordynator jakiegoś szpitala), który po obejrzeniu MRI wmówił mi, że Arthryl mnie wyleczy. Ale mniejsza z tym…

Przypadek – gdzieś w tramwaju mama przypadkiem usłyszała o szpitalu EuroMediCare. Jeden telefon, umówienie na wizytę u ortopedy - doktora Andrzejewskego – i udało się w niedługim czasie na wizycie ustalić, że najpierw zostanie wykonana artroskopia diagnostyczna całkowicie na kasę chorych (niestety rekonstrukcja nie jest całkowicie refundowana i trzeba dopłacać, dlatego nie można tego było połączyć), a potem jeśli się zdecyduję i oczywiście potwierdzi diagnoza to rekonstrukcja.

Artoskopia i potwierdzenie zerwania więzadła

11 maja w szpitalu EuroMediCare doktor Andrzejewski potwierdził ostatecznie, że konieczna jest rekonstrukcja, gdyż przednie więzadło krzyżowe było całkowicie uszkodzone. Po samej artroskopii właściwie po tygodniu wsiadłam na rower i szybko zapomniałam o zabiegu. Termin rekonstrukcji został ustalony na 9 sierpień, zatem niemal rok po skręceniu kolana. Ale to już nie było ważne, liczyło się to, że w końcu się udało zapisać na operację.

Rekonstrukcja i żmudna rehabilitacja

Środek wakacji, początek sierpnia i początek mojej długiej walki. Rekonstrukcja powierzona specjaliście musiała się udać – doktor Andrzejewski jest chyba jedynym lekarzem, któremu pozwolę operować moje kolano

Najtrudniejszy był 1 miesiąc – chodzenie o kulach, orteza z regulowanym minimalnym kątem zgięcia i codzienne zabiegi rehabilitacyjne, które pech chciał, że były na drugim końcu Wrocławia, więc dojazd zwykle zajmował 2 godziny a zabiegi godzinę… Ale to nie było ważne… Dbanie o to, żeby nie zginać zbyt mocno kolana w tej fazie leczenia było trochę przesadzone, bowiem po 1 wizycie kontrolnej okazało się, że kolano za mało się zgina i trzeba było nadrabiać zaległości… Kule poszły w odstawkę, rehabilitację udało się przenieść na stadion Olimpijski, gdzie szczęśliwie przyjmowała doskonała rehabilitantka pani Barbara Kejler… (nie wiem gdzie teraz przyjmuję, ale wiem, że naprawdę przyłożyła się do tego, że dziś kolano jest zdrowe). Dodam, że wtedy 1 zabieg kosztował chyba 5zł a więc w porównaniu np ze słynnymi zabiegami u Czamary – 50zl/dzień to było jak darmocha.

Wracając do rehablitacji, to ćwiczenia, które zalecała rehabilitantka były ciężkie, z każdym dniem pojawiały się nowe zakwasy, rozciąganie zgięcia to był potworny ból… I tak pięć dni w tygodniu (godzina, dwie ćwiczeń i zabiegów…), weekend był czasem odpoczynku. Przyznam, że były chwile takie, że wydawało mi się to wszystko bez sensu, zawsze najgorzej było w piątki, bo pod koniec tygodnia nakładały się ćwiczenia z poprzednich 4 dni… ale przychodził poniedziałek i noga czuła się lepiej, więc pojawiała się nowa wiara i nowa nadzieja…

Wszystko było takie dziwne, od nowa uczenie się chodzenia, uczenie się biegania, uczenie się jazdy na rowerze… Na szczęście w miarę szybko, bo zdaje się że coś koło 3 miesięcy po operacji pozwolono mi wsiąść na rower. Był to bardzo istotny element rehabilitacji, oczywiście na początku trzeba było uważać, żeby gdzieś nie spaść i nie skręcić kolana… i nie zepsuć całej ciężkiej pracy. Stopniowo przesiadłam się z komunikacji miejskiej na rower i tak dojeżdżałam na rehabilitację i na uczelnię… Czas mijał, kolano czuło się coraz lepiej, właściwie pod koniec roku dalsza rehabilitacja stała się już zbędna, teraz moją rehabilitacją był rower, basen i bieganie… Na początku wakacji nosiło mnie żeby już trochę pograć w kosza i przyznaję, że sobie chodziłam na boisko i trochę grałam, ale ostrożnie bez szaleństw.

Z rekonstrukcją jest tak, że musi minąć czas, żeby więzadło przeszczepione zaczęło samo spełniać swoją rolę, co podobno następuje po ok 3 latach, natomiast wcześniej istotny jest mięsień czworogłowy, który tak namiętnie rozwijałam przez cały rok po operacji. Zresztą miałam w głowie słowa doktora – musi minąć rok i dopiero będę mogła wrócić do sportu!

Minął rok od operacji i kolano zdrowe!

Przyszedł sierpień i czas na wizytę u doktora Andrzejewskiego, nie mogło być inaczej niż zadowolenie z faktu, że leczenie można uznać za zakończone. Co więcej, lekarz powiedział, że o operacji mogę już zapomnieć… To była piękna chwila. Dziś wiem, że ten cały rok warty był poświęceń. Choć jak patrzę wstecz to trochę niedowierzam, bo było ciężko… Ale trzeba wierzyć i walczyć do końca!